Pogoda jutro Pogoda Poznań
53
X Metafory Rzeczywistości POD PATRONATEM EPOZNAN.PL
TEATR
Sobota 21 października 2017 g.
Niedziela 22 października 2017 g.
Czy weźmiesz udział? Wezmę udział Być może Nie
październik
pnwtśrczptsond
1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031

Konkurs na dramat oraz formę muzyczną.

Where is my vote? / Gdzie jest mój głos?
Finał: 21 października, godz. 17.00-22.00, 22 października, godz. 14.00-22.00

Teatr Polski w Poznaniu oraz Teatr Wielki im. Stanisława Moniuszki zapraszają na finał konkursu na dramat oraz sceniczną formę muzyczną – X METAFORY RZECZYWISTOŚCI 2017. To wyjątkowa okazja, by poznać twórczość młodych debiutujących, jak również uznanych już twórców – dramatopisarzy i reżyserów. Tym razem tematem X edycji konkursu jest hasło z plakatu Mieczysława Wasilewskiego „Where is my vote? / Gdzie jest mój głos?”.
Metafory Rzeczywistości to konkurs dramaturgiczny organizowany od 2008 roku w Teatrze Polskim w Poznaniu. Od początku jego celem była promocja twórczości teatralnej młodych autorów i reżyserów. Od 2016 roku konkurs przeprowadzany jest w zmienionej formule – stał się konkursem tematycznym, zamiast trzech wyłanianych jest pięciu finalistów, a czytania sceniczne odbywają się w nieoczywistych przestrzeniach teatralnych (np. w Sali Prób, w Piwnicy pod Sceną czy w ciężarówce). W tym roku dodatkowo Teatr Polski w Poznaniu zaprosił do współpracy Operę Poznańską, co zaowocowało obecnością w finale, oprócz pięciu dramatów, jednej scenicznej formy muzycznej.
Tematem tegorocznej edycji jest hasło z plakatu Mieczysława Wasilewskiego „Where is my vote? / Gdzie jest mój głos?”. Spośród nadesłanych na X edycję konkursu na dramat tekstów jury w składzie: Inga Iwasiów (pisarka, krytyczka literacka, profesor literaturoznawstwa), Joanna Krakowska (historyczka teatru współczesnego, eseistka, tłumaczka, redaktorka), prof. Przemysław Czapliński (kryzys literacki), Witold Mrozek (krytyk teatralny i publicysta), Andrzej Szubski (aktor Teatru Polskiego w Poznaniu) zakwalifikowało do finału konkursu pięć dramatów:
„3 mm” autorstwa Adrianny Alksnin, opieka reżyserska: Małgorzata Głuchowska;
„Dni powszednie” autorstwa Alicji Łukasik, opieka reżyserska: Tomasz Kaczorowski;
„Hajduki” autorstwa Andrzeja Błażewicza, opieka reżyserska: Karolina Maciejaszek;
„Jak uratować świat?” autorstwa Jacka Kozłowskiego, opieka reżyserska: Grzegorz Simborowski;
„Sleeping Beauty” Małgorzaty Lech, opieka reżyserska: Rafał Szumski.
Z kolei jury konkursu na sceniczną formę muzyczną w składzie: prof. Dobrochna Ratajczakowa (teatrolog, badacz dramatu), Renata Borowska-Juszczyńska (dyrektorka Teatru Wielkiego w Poznaniu), Olena Skrok (z-ca dyrektora artystycznego w Teatrze Wielkim w Poznaniu), prof. Marcin Gmys (muzykolog) oraz Grzegorz Wierus (dyrygent) zakwalifikowało do finału konkursu jeden utwór:
„Ofelia” Jerzego Fryderyka Wojciechowskiego, opieka muzyczna: Grzegorz Wierus,
opieka reżyserska: Krzysztof Cicheński.

Po finałowych pokazach, 22 października 2017, zostaną wręczone:
— trzy nagrody pieniężne dla dramatu: Nagroda Prezydenta Miasta Poznania (25 000 zł), Nagroda Dziennikarzy (5 000 zł) oraz Nagroda Jury Społecznego (5 000 zł);
— dwie nagrody dla scenicznej formy muzycznej: Nagroda Marszałka Województwa Wielkopolskiego (10 000 zł) oraz Nagroda Opery.


O finałowych tekstach tak opowiadają ich autorzy:

„Dni powszednie” to dramat opowiadający o doświadczeniu pokoleniowym, jakim jest przeprowadzka z małej miejscowości do dużego miasta, próbie odnalezienia się w nowych warunkach. Bohaterki na początku są zachwycone wszystkim, jednak z czasem przestają się cieszyć, a wstyd przed powrotem w rodzinne strony nie pozwala im na przeprowadzkę. Niemożność znalezienia się w nowym miejscu powoduje, że kobiety coraz częściej odwiedzają szpitale psychiatryczne. To także utwór o kontroli, jaką mają korporacje i pracownicy szpitala.
Alicja Łukasik


Hajduki – dziwna nazwa. Hajduk to taka ryba. Hajduk to lokaj w stroju węgierskim na dworze magnackim. Hajduk to po prostu rozbójnik grasujący na Bałkanach. Hajduk to uchodźca z Czarnogóry uciekający do Bośni i Hercegowiny. Hajduki to też nazwa pewnej wsi na Opolszczyźnie…
Bohater wraca myślami do miejsca, w którym w pewnym sensie wszystko się dla niego zaczyna i wszystko się kończy. „Hajduki” to opowieść o próbie zdefiniowania własnej osoby w świecie, który żąda konkretnych postaw i wyznawania konkretnych wartości. Dramat stawia pytanie czy jest w ogóle możliwe nieokreślenie siebie w danej rzeczywistości, opowiada o niemożliwości tak zwanej trzeciej opcji. Ostatecznie jest to też tekst o niezwykłym ciężarze samotności i potrzebie bliskości drugiej osoby.
Andrzej Błażewicz


Tekst powstał jako reakcja na wydarzenia związane z Czarnym Protestem. Interesował mnie niewidoczny w tej dyskusji głos kobiet z prowincjonalnych miasteczek i wsi, gdzie życie jest prostsze, pale tradycji głębiej wbite w glebę, a głos plebana donośniejszy. Podobno kobiety na prowincji mają proste marzenia. Podobno kobiety na prowincji chcą wyjść za mąż i mieć dzieci. Tak mówią. Tak się słyszy. Maria też ma proste marzenia. Maria wychodzi za mąż i chce mieć dzieci. Mąż Marii też. Ale ciało Marii nie chce mieć dzieci. Ciało Marii odrzuca dzieci. Ciało Marii się buntuje. Powoli Maria też się buntuje. Maria zaczyna zadawać pytania. Maria chce mieć nowe marzenia. Maria nie wie, czy wolno jej marzyć inaczej niż o dzieciach. Teściowa Marii uważa, że nie. Mąż się martwi. Ludzie gadają. Maria szuka nowych marzeń. A syna jak nie było, tak nie ma.
Adrianna Alksnin 

Michel Houellebecq i Elfriede Jelinek – wreszcie tożsami ze swoją literaturą – stają na teatralnej scenie i zabierają głos. Radykalne stanowisko względem siebie staje się w ich słowotoku radykalnym stanowiskiem względem świata. Nihilistyczna, prawicowa fantazja o porządkującym świat fallusie (Houellebecq) sąsiaduje na scenie z lewicową fantazją o pożerającej jednostkowość hipster-komunie (Jelinek). Znajdujemy się jednak w przestrzeni tekstu, dlatego dialektyczna, samozwrotna i z natury swej bezkresna kłótnia Matki z Ojcem zmierza tu do swego strukturalnego końca. Śmierć przerywa dyskusje i zmienia perspektywę. Choroba i doświadczenie utraty kontroli nad ciałem staje się tematem żartów w niemożliwym, pośmiertnym stand-upie Robina Williamsa – amerykańskiego komika-samobójcy. „Jak uratować świat?” to stand-up teatralny eksplorujący przestrzeń pomiędzy teatrem i stand-upem, między biograficzną kpiną i fanowskim zachwytem.
Jacek Kozłowski


Sleeping Beauty to baśń, która nie chce stać się baśnią; opowieść o królewnie, która nie może stać się królewną. Pisałam ten tekst myśląc o tym, co sprawia, że wykształcają się nasze własne pragnienia i marzenia. Co decyduje o tym, że wykształca lub nie wykształca się kontakt ze sobą, z własnym ciałem, i umiejętność mówienia własnym głosem? Sleeping Beauty to tekst, który napisałam inspirując się postacią i życiem Violetty Villas. Violetta – dla wielu Kopciuszek - Królowa, a jednak wydaje się, że jej potencjał na zawsze pozostał uśpiony. Obdarzona genialnym głosem i słuchem absolutnym śpiewaczka nie mówiła własnym głosem i nie potrafiła usłyszeć siebie. Co zdecydowało o tym, że mimo iż miała predyspozycje i ogromne pragnienie oraz odwagę by być królową, świat wokół niej nigdy nie stał się jej królestwem?
Małgorzata Lech


Jestem od lat pod wielkim wrażeniem geniuszu Wyspiańskiego i spróbowałem połączyć swój talent i pracę z jego sztuką, z jego wizją szalonej Ofelii. Czytając to dzieło, czuję, że wewnętrzny dialog postaci jest dramatem człowieka szukającego miłości, ale też i artysty zagubionego w świecie, niemogącego znaleźć miejsca dla swojej sztuki i siebie. Ten utwór to również decyzje podejmowane w życiu, które każą nam zostać na brzegu lub poddać się wodnej toni.
Jerzy Fryderyk Wojciechowski


Bilety:
Biuro Obsługi Widzów Teatru Polskiego w Poznaniu: (61) 852 05 41, (61) 852 56 28, rezerwacja@teatr-polski.pl
Bilet na jeden dzień w cenie 25 zł.
Koncert Orkiestry Antraktowej w cenie 15 zł.

Na prezentację formy muzycznej w Teatrze Wielkim obowiązuje osobny bilet w cenie 15 zł (do kupienia tylko w kasie Teatru Wielkiego).
Biuro Obsługi Widzów Teatru Wielkiego im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu: tel. (61) 659 02 80, (61) 852 08 25, bow@opera.poznan.pl

Szczegóły: www.teatr-polski.pl, www.opera.poznan.pl

Ze względu na formułę X Metafor Rzeczywistości 2017 liczba osób, które mogą w tym samym czasie uczestniczyć w konkretnym czytaniu w Teatrze Polskim w Poznaniu jest ograniczona.
Zachęcamy do ułożenia własnej mapy udziału w czytaniach scenicznych!

• zobacz więcej informacji o Teatr Polski
• Zapisz się do naszego newslettera - najświeższe wydarzenia codziennie na Twój e-mail

 
WASZE KOMENTARZE
DODAJ KOMENTARZ | Jesteś niezalogowany, Twój nick będzie poprzedzony ~zaloguj | zarejestruj
Liczba znaków do wykorzystania: 1000
codeimgNie jesteś anonimowy, Twoje IP zapisujemy w naszej bazie danych. Dodając komentarz akceptujesz Regulamin Forum
Do poprawnego działania mechanizmu dodawania komentarzy wymagane jest włączenie obsługi ciasteczek.